لیفتراک‌های خارج از جاده-نیاز به بارگیری، تخلیه و حمل و نقل موادی است که دارای یک ویژگی مشترک هستند: مکان های حمل و نقل معمولاً ناهموار هستند.
یک جاده ساختمانی ممکن است با شن سنگ فرش شود و پس از باران به گل تبدیل شود. سطوح گودال سنگریزه ناهموار است و پس از عبور وسایل نقلیه، ردپایی باقی می ماند. جاده های مزرعه به طور قابل توجهی تحت تأثیر آب و هوا هستند، با شرایط رانندگی کاملاً متفاوت در هوای آفتابی و بارانی.
در حالی که وزن بار مطمئناً مورد توجه است، هنگامی که لیفتراک بار را بلند کرد، چالش واقعی در خود زمین نهفته است.
در سطوح صاف، ضربه به وسیله نقلیه نسبتاً کم است. با این حال، در چاله‌ها، شن، گل یا شیب‌ها، وضعیت پیچیده‌تر می‌شود. تفاوت در ارتفاع سطح باعث پرش خودرو می شود، زمین نرم بر کشش لاستیک تأثیر می گذارد و شیب ها دشواری رانندگی و ترمز را افزایش می دهد. هنگام حمل بار، وزن کلی لیفتراک افزایش می یابد و موقعیت بار نیز مرکز ثقل خودرو را جابجا می کند.
به همین دلیل است که لیفتراک‌های خارج از جاده در طول طراحی نیاز به تمرکز قوی بر قابلیت خارج از جاده- دارند.
فاصله بیشتر از زمین یک عامل آشکار است. جاده های بیرونی اغلب دارای سنگ های بیرون زده، شیارها و سطوح ناهموار هستند. فاصله کافی بین شاسی و زمین به خودروها این امکان را می دهد که این بخش ها را با سهولت بیشتری طی کنند. لاستیک ها نباید فقط برای ظرفیت باربری- طراحی شوند. آنها همچنین باید چسبندگی و مقاومت در برابر سایش را بر اساس زمین واقعی ارائه دهند. رانندگی در جاده‌های گل‌آلود یا سنگ‌ریزه‌ای در مقایسه با سطوح آسفالت‌شده چالش‌های متفاوتی را به همراه دارد.
سیستم رانندگی نیز تحت تأثیر شرایط جاده است. هنگام عبور از جاده های خاکی نرم یا شیب های شنی، لاستیک ها باید کشش کافی را حفظ کنند تا به طور موثر نیروی محرکه را به زمین منتقل کنند. چهار چرخ متحرک در این مواقع معمول است و هدف آن ایجاد کشش بهتر است.
با این حال، قابلیت خارج از جاده را نمی توان با یک پارامتر به طور کامل توضیح داد.
به عنوان مثال، شیب یکسان برای یک وسیله نقلیه خالی در مقابل خودرویی که چندین تن بار حمل می کند متفاوت خواهد بود. سطوح خشک و سفت نیز با سطوح مرطوب و لغزنده پس از باران متفاوت است. وزن محموله، موقعیت مکانی آن، شیب و وضعیت لاستیک ها همگی بر عملکرد واقعی خودرو تأثیر می گذارند.
بنابراین، هنگام بررسی مشخصات لیفتراک‌های خارج از جاده، داده‌هایی مانند حداکثر درجه‌پذیری، فاصله از زمین و بار نامی را می‌توان به عنوان مرجع استفاده کرد، اما نباید از شرایط کاری واقعی جدا شود. به خصوص برای جابجایی رمپ، مشخصات نباید به عنوان استاندارد برای عملیات روزانه در نظر گرفته شود، زیرا مشخصات نشان می دهد که می توان به شیب خاصی دست یافت.
لیفتراک‌های خارج از جاده اغلب باید در محیط‌هایی با تغییرات غیرقابل پیش‌بینی کار کنند.
جاده های محل ساخت و ساز با پیشرفت پروژه تغییر می کند، سطوح گودال سنگریزه به دلیل تردد مکرر وسایل نقلیه دائماً تغییر می کند و عملیات کشاورزی تحت تأثیر فصول و آب و هوا قرار می گیرد. شرایط جاده ای که تجهیزات با آن مواجه می شوند ممکن است هر روز متفاوت باشد.
این نیز نکته ای است که هنگام انتخاب لیفتراک خارج از جاده-به راحتی نادیده گرفته می شود.
هنگامی که مشتری به یک تامین کننده می گوید: "من به یک لیفتراک 3-تنی نیاز دارم"، فقط وزن تقریبی کالا را می توان تعیین کرد. اگر اطلاعات بیشتری در محل ارائه شود، مانند نوع کالا، ارتفاع بالابر مورد نیاز، خاکی یا سنگریزه بودن زمین، وجود رمپ، نیاز به بهره برداری در هوای بارانی و ساعات کار روزانه، انتخاب تجهیزات بسیار دقیق تر خواهد بود.
برای لیفتراک‌های خارج از جاده-، ظرفیت بار به وزن کالا می‌پردازد، در حالی که تحرک به زمینی که کالا از آن عبور می‌کند، می‌پردازد.
شرایط کاری ایده آل برای یک لیفتراک خارج از جاده، لزوماً صاف ترین سطوح نیستند، بلکه مکان هایی هستند که تجهیزات برای تکمیل حمل و نقل نیاز به حمل مستقیم کالا به داخل سایت دارند.
