در خانواده ماشین آلات ساخت و ساز سنگین-، لیفتراک چرخدار ماشینی بسیار متمایز است. دارای یک-شاسی ناهموار، خارج از جاده و ساخت و ساز عظیم-لاستیکهای درجه یک-بیشتر شبیه لودر چرخ-در حالی که مجهز به دو شاخ فولادی مقاوم در جلو است. در محیطهای عملیاتی شدید مانند محوطههای بلوک سنگی،-درگاههای مقیاس بزرگ، و معادن سنگین-، این ماشینآلات تخصصی اغلب برای بلند کردن و حمل بارهای عظیم با وزن بین 20 تا 50 تن در یک عملیات واحد مورد نیاز است.
با این حال، ارزیابی قابلیت های واقعی یک لیفتراک تخصصی نیازمند نگاهی فراتر از ابعاد فیزیکی صرف است. مشخصات فنی عوامل اصلی تعیین میکنند که آیا ماشین میتواند به طور ایمن و کارآمد در شرایط سخت کار کند یا خیر.
برای درک واقعی یک لیفتراک{0}}چرخ دار سنگین، باید سه پارامتر فنی حیاتی زیر را تجزیه و تحلیل کرد.
I. بار نامی و بار اوج
این دو مفهوم اغلب با هم در مشخصات فنی لودرهای لیفتراک{0} با تناژ بالا ظاهر میشوند.
بار انحرافی: این به وزن بحرانی اشاره دارد که وسیله نقلیه در آستانه انحراف به جلو است-در حالی که چرخهای عقب فقط از زمین بلند میشوند-هنگامی که بر روی یک سطح استاندارد و محکم با بوم کاملاً به جلو کشیده شده و تا حد حداکثر ناپایداری بالا رفته است. این رقم نشان دهنده حد پایداری فیزیکی دستگاه است.
بار نامی: این نشان دهنده حد ایمنی مطلق برای عملیات است. برای اطمینان از ایمنی، استانداردهای صنعتی معمولاً بار نامی را با اعمال یک ضریب ایمنی برای بار واژگونی تعریف میکنند.
به عنوان مثال، هنگامی که یک بلوک سنگی با وزن بیش از 30 تن در زمین های ناهموار در ارتفاع 3 متری حمل می شود، اینرسی دینامیکی عظیم به جلو ایجاد می کند. اگر لودر لیفتراک فاقد وزنه تعادل عقب کافی باشد یا دارای طراحی ساختاری معیوب باشد، تعادل وسیله نقلیه می تواند در لحظه فرو رفتن لاستیک در یک گودال گل آلود به خطر بیفتد. بنابراین، حاشیه بین بار نامی و بار واژگونی، شاخص اولیه پایداری خودرو است.
II. حداکثر ارتفاع بلند کردن و دسترسی تخلیه
تمایز فنی عمده بین لیفتراکهای سنگی و لیفتراکهای متوازن سنتی در مسیر حرکت عملیاتی آنها نهفته است. حداکثر ارتفاع بلند کردن: فاصله عمودی از زمین تا سطح شاخک ها زمانی که شاخک ها به صورت افقی قرار می گیرند و بوم به بالاترین موقعیت خود بالا می رود. این حداکثر ارتفاعی را که وسیله نقلیه می تواند بار سنگین را تا آن جا بلند کند تعیین می کند.
Dump Reach (در حداکثر ارتفاع بلند کردن): فاصله افقی از جلویی ترین نقطه بدنه وسیله نقلیه تا نوک شاخک ها هنگامی که بوم کاملاً بالا می رود و شاخک ها برای تخلیه به جلو متمایل می شوند.
III. شعاع چرخش و فاصله محوری
اینها پارامترهای متناقضی هستند که نیاز به یک عمل متعادل کننده ثابت در طراحی ماشین آلات ساختمانی دارند.
فاصله بین دو محور: فاصله افقی بین مرکز چرخ های جلو و عقب. فاصله بین دو محور طولانیتر، پایداری طولی را بهبود میبخشد و باعث میشود خودرو کمتر مستعد تاب خوردن (تکان دادن به جلو و عقب) باشد.
حداقل شعاع چرخش: شعاع قوس که توسط بیرونی ترین نقطه بدنه وسیله نقلیه در طی یک پیچ-قفل کامل ترسیم شده است.
به عنوان مثال، اگر یک لودر چرخ استاندارد با وزنه تعادل اضافی برای تحمل بارهای سنگین اصلاح شود، فاصله محوری کوتاه آن اغلب منجر به حوادث خطرناک "بالا بردن دم-می شود. در مقابل،-شاخه چرخدار با تناژ بالا-از طراحی فاصله محوری گسترده استفاده میشود. با این حال، فاصله بین دو محور طولانیتر، مانور-مانند چرخش در معابر باریک معدن یا یاردهای بندری شلوغ- را بسیار دشوار میکند.
برای غلبه بر این تجارت فیزیکی،-لودرهای مدرن{1}}چنگال-با کارایی بالا معمولاً از یک قاب مفصلی ترکیب شده با یک سیستم فرمان کاملاً هیدرولیک استفاده میکنند. یک اتصال مفصلی در وسط شاسی به وسیله نقلیه اجازه میدهد تا با وجود فاصله بین دو محور طولانی، شعاع چرخشی بسیار محکمی را حفظ کند و چرخشهای دقیق U{4}} را در فضاهای بسیار محدود ممکن میسازد.
درک این سه پارامتر اصلی، ملاحظات طراحی-فضای فیزیک، مهندسی ایمنی، و دینامیک فضایی-پشت دوشاخه چرخ-لودرها را آشکار میکند. این ماشینها صرفاً لودرهای چرخ دار مجهز به دوشاخه نیستند، و همچنین نسخههای بزرگشدهای از لیفتراکهای استاندارد انبار نیستند. آنها غولهای صنعتی هستند که برای ارائه ایمنی و کارایی در شرایط عملیاتی شدید، با تحلیل دقیق بارها و نیروها ساختاری طراحی شدهاند.











